8 آوریل 2025- یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز از کارآزمایی ‌های تصادفی، مزایای قابل‌ توجه آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون طولانی الاثر(GLP-1RAs)، چه تزریقی و چه خوراکی، را در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 (T2D) برجسته کرد. یافته های این متاآنالیز به صورت آنلاین در ژورنالDiabetes Care  منتشر شد.

دکتر Matthew M.Y. Leeو همکارانش از دانشکده سلامت قلب و عروق و متابولیک در دانشگاه گلاسکو در بریتانیا با تجزیه و تحلیل داده های 71351 بیمار، دریافتند که این داروها عوارض جانبی ماژور قلبی عروقی(MACE) و بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی را تا 14 درصد، عوارض مرتبط با کلیه را تا 17 درصد و مرگ و میر ناشی از همه علل را تا 12 درصد کاهش می ‌دهند. مهمتر از همه، این بهبودها بدون افزایش خطر هیپوگلایسمی شدید، رتینوپاتی، یا اختلالات پانکراس به دست آمد و پتانسیلGLP-1RAs را به عنوان یک گزینه درمانی ارزشمند برای افراد مبتلا بهT2D در معرض خطر عوارض قلبی عروقی و کلیوی تقویت کرد.

فواید آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون در کاهشMACE در دیابت نوع 2 شناخته شده ‌اند، اما میزان فواید آن ها در هر دو فرمولاسیون زیر جلدی و خوراکی نامشخص است. یک متاآنالیز شامل داده ‌های کارآزمایی پیامدهای قلبی عروقیسماگلوتاید(SOUL) و کارآزمایی ارزیابی عملکرد کلیه با سماگلوتاید یک بار در هفته(FLOW) برای ارزیابی پیامدهای قلبی عروقی و مرتبط با کلیه انجام شد. GLP-1RAهای طولانی الاثر، که با توانایی آنها برای ارائه ی فعالیت دارویی 24 ساعته تعریف شده اند، از طریق یک مرور سیستماتیکPubMed تا 7 فوریه 2025 مورد ارزیابی قرار گرفت.

یک مدل اثرات تصادفی نسبت های خطر را برای MACEو اجزای آن، مرگ و میر ناشی از همه علل، بستری شدن در بیمارستان برای نارسایی قلبی، و پیامدهای کلیوی، از جمله نارسایی کلیه، کاهش قابل توجه eGFR، و مرگ مرتبط با کلیه تخمین زد. علاوه بر این، بدتر شدن عملکرد کلیه و نتایج ایمنی برای تعیین خطرات و مزایای GLP-1RAهای طولانی اثر در مدیریت دیابت نوع 2مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته های کلیدی:

•  تجزیه و تحلیل 10 کارآزمایی شامل 71351 شرکت ‌کننده نشان داد کهGLP-1RA طولانی‌ الاثر بروز عوارض جانبی ماژور قلبی عروقی(MACE) را تا 14 درصد کاهش می ‌دهد(HR=0.86).

•  بستری شدن در بیمارستان برای نارسایی قلبی(HHF) 14 درصد کاهش یافت(HR=0.86).

•  نتیجه ی کلیه مرکب، از جمله نارسایی کلیه، کاهش قابل توجه eGFR، یا مرگ مرتبط با کلیه، 17 درصد کاهش یافت(HR=0.83).

•  مرگ و میر ناشی از همه علل 12 درصد کاهش یافت(HR=0.88)

•  کاهش ثابت 14 درصدی در تمام اجزایMACE گزارش شد.

•  تفاوت معنی داری بین تجویز زیر جلدی و خوراکیGLP-1RA وجود نداشت.

 •خطر افزایش هیپوگلایسمی شدید، رتینوپاتی، یا حوادث پانکراس وجود نداشت.

در حالی که آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون طولانی اثر (GLP-1RAs)، از جمله فرمول‌های تزریقی و خوراکی، کاهش قابل‌ توجهی در حوادث ناگوار قلبی عروقی، بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی، عوارض کلیوی و مرگ و میر ناشی از همه علل در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نشان داده ‌اند، محققان محدودیت‌های خاصی را برجسته کردند. آنها خاطرنشان کردند که "متاآنالیزهای در سطح کارآزمایی، تجزیه و تحلیل های زیر گروهی دقیق را محدود می کند و ممکن است سوگیری اکولوژیکی را سبب شود، که به طور بالقوه بر دقت یافته ها در جمعیت های مختلف بیماران تاثیر می گذارد."

علیرغم این محدودیت ها، آنها به این نتیجه رسیدند که "شواهد کلی از مزایای قلبی عروقی و کلیویGLP-1RAهای طولانی الاثر پشتیبانی می کند و نقش آنها را به عنوان یک گزینه درمانی موثر در مدیریتT2D تقویت می نماید."

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/long-acting-glp-1ras-lower-cardiovascular-kidney-risks-and-mortality-in-type-2-diabetes-meta-analysis-finds-146183